Home

Wórden wie je bent!

Ben jij niet bang om écht de diepte in te gaan? Om ballast op te ruimen die je niet meer dient? Om in je essentie, in je kracht te komen?

Dan ben je meer dan welkom!

Ik heb mezelf lang gericht op; “ik moet groeien” of “ik moet assertiviteit ontwikkelen”, of….en ga zo maar door. De lijst was eindeloos. Dat ging altijd vanuit mezelf pushen, vanuit een idee dat ik nog niet goed genoeg was. Toegegeven, dat pushen van mezelf heeft me ook best wat opgeleverd. Maar het heeft me ook veel gekost: stress, spanning, slapeloze nachten en veel te hard werken. Het was zwaar.

Ik ben me bewust geworden dat het eigenlijk anders in elkaar zit. Ik hoefde veel minder dan ik dacht nieuwe vaardigheden te leren. Het grootste werk zat hem in áfpellen. Het afpellen van alle manieren waarop ik dácht dat ik moest zijn in deze wereld. Zoals bescheiden, of keurig en aangepast. Emoties stop je weg, daar zit niemand op te wachten. Hard werkend en daarmee voorbijgaand aan mijn behoeften. Conflicten vooral uit de weg gaan. Oef…voel je hem?

In dat langzaam afpellen, laag voor laag, kwam ik vanzelf tevoorschijn. Zoals ik bedoeld ben te zijn! Spontaan, genietend, vertrouwend op mezelf, kwetsbaar, krachtig, zacht en creatief. En dat hele proces, dat hoeft niet meer vanuit gepush. Dat is echt verleden tijd! Het kan ook op een zachte en liefdevolle manier. Dan wordt het ineens makkelijk én een hele boeiende en verrijkende reis.

Ga je mee? Op reis?

Lees de ervaring van Sander Mook – Ambulant gezinshulpverlener, kindercoach, supervisor i.o., Ambassadeur Jeugd i.o.

– Lifechanging:

“In het kader van de opleiding tot ervaringsgerichte supervisor, volgde ik mijn leersupervisie-traject bij Merel.

Ik zat daar stevig. Maar ik had geen enkel idee van wat het “ervaringsgerichte” nou eigenlijk betekende. Merel rammelde aan de poorten van mijn gevoel. Mijn gevoel zat veilig en diep weggestopt achter die poorten, in een donker hoekje. Een donker hoekje waarvan ik het bestaan vergeten was.

Merel gluurde door het sleutelgat en zag direct wat er in dat donkere hoekje verstopt zat. Een klein jongetje, gekwetst en gekrenkt. Een jongetje dat noodgedwongen leerde om te overleven. Een jongetje dat geleerd heeft dat gevoel alleen maar een nutteloze last is omdat het toch niet serieus genomen wordt. Niet gezien, niet gehoord. Alleen. Wat dat betreft al 45 jaar nog steeds dat kleine jongetje.

Enigzins angstig kijk ik naar Merel, die vanachter het sleutelgat naar mij kijkt. Zij ziet mij! Ze begrijpt oprecht waar ik vandaan kom en strekt haar hand naar mij uit. Ze vraagt of ik tevoorschijn wil komen, alleen maar omdat ik er mag zijn. Omdat zij het mij gunt om weer compleet te worden. Weer heel te worden. Ik word nieuwsgierig en ik doe stukje bij beetje de poort steeds iets verder open. De angst die ik eerst voelde, maakte ruimte voor het gevoel van een warm bad en veiligheid. Merel vraagt veel en maakt mij bewust van wat ik aan het doen ben. Daardoor kan ik mezelf vragen: maar is dat ook echt wat ik graag zou willen? Merel heeft mij geholpen om meer mild te zijn naar mezelf toe. Merel heeft mij liefdevol geconfronteerd met de kanten die ik was vergeten of niet wilde zien. Gelukkig maar.

Door de leersupervisie ben ik flink door elkaar geschud, figuurlijk :). Maar het contact met Merel is echt een life-changer geweest. Ik heb mezelf opnieuw leren kennen en kan daar best blij mee zijn. En elke dag geniet ik daar weer van omdat ik elke dag wel weer iets nieuws aan of in mezelf ontdek dat vol zit met kwetsbaarheid, kracht en positieve energie. Merel, dank je wel!”

Je kunt meer lezen over wie ik ben en wat ik doe op deze website. Neem gerust contact op wanneer je vragen hebt.

Met warme groet,

Merel van Dijk